در نگاه اول، دوچرخه یک ماشین ساده است: دو چرخ، یک قاب، دسته و یک زین. با این حال، وارد هر فروشگاه دوچرخه شوید یا در یک بازار آنلاین حرکت کنید، و فوراً با مجموعه‌ای از گزینه‌های گیج‌کننده مواجه می‌شوید. از-لاستیک‌های نازک تیغ گرفته تا هیولاهای درشت و آج‌دار. از صندلی هایی که شبیه تیغ هستند تا کاناپه های چرخ دار. بنابراین، چند نوع دوچرخه وجود دارد؟
در حالی که زیر-ژانرها هر سال چند برابر می‌شوند، جهان دوچرخه‌سواری عموماً بر روی هشت طبقه‌بندی اصلی دوچرخه‌ها موافق است. چه مسافر رفت و آمد باشید، چه یک جنگجوی آخر هفته یا یک المپیکی مشتاق، دوچرخه کامل شما در یکی از این دسته بندی ها قرار می گیرد.
1. دوچرخه های جاده ای: شیاطین سرعت
اگر تا به حال تور دو فرانس را تماشا کرده باشید، یک دوچرخه جاده دیده اید. این دوچرخه ها که منحصراً برای سطوح سنگ فرش شده طراحی شده اند، برای سرعت و کارایی ساخته شده اند. ویژگی‌های کلیدی عبارتند از دسته‌های دسته‌دار (دسته‌های خمیده) برای خم شدن آیرودینامیک، قاب‌های بسیار سبک وزن (اغلب فیبر کربن یا آلومینیوم) و لاستیک‌های صاف و لاغر (معمولاً ۲۳-۲۸ میلی‌متر عرض) با حداقل آج. دوچرخه های جاده بدون تعلیق. آنها هر اونس از قدرت پدال زدن شما را مستقیماً به حرکت رو به جلو منتقل می کنند. آنها سریع‌ترین دوچرخه‌ها در پیاده‌رو هستند، اما سواری سختی روی سنگریزه ارائه می‌دهند. بهترین برای: سوارکاری در مسافت های طولانی، مسابقه، سواری های تناسب اندام گروهی.
2. دوچرخه های کوهستانی (MTB): The Trail Tamers
دوچرخه های کوهستانی SUV های دنیای دوچرخه سواری هستند. آنها برای کنترل خاک، گل، سنگ و ریشه ساخته شده اند و کنترل و دوام را به سرعت ترجیح می دهند. MTB ها با دسته های تخت (برای اهرم)، لاستیک های دسته دار پهن (برای گرفتن) و یک قاب محکم تعریف می شوند. مهمترین ویژگی سیستم تعلیق است که در سه طعم ارائه می شود:
· هارددم: فقط سیستم تعلیق جلو. سبک تر و کارآمدتر برای کوهنوردی.
· تعلیق کامل: کمک فنر جلو و عقب. سنگین تر است اما حداکثر کنترل را در زمین های ناهموار سراشیبی ارائه می دهد.
· صلب: بدون تعلیق (امروزه نادر است، برای "ساختن شن" استفاده می شود).
دوچرخه های کوهستانی مدرن بیشتر بر اساس «اندازه چرخ» (29 اینچ، 27.5 اینچ) و «سفر» (میزان فشرده سازی سیستم تعلیق) طبقه بندی می شوند. بهترین برای: تریل سواری، مسابقه سراشیبی، اکتشاف در بک کانتری.
3. دوچرخه های هیبریدی: جک همه مشاغل
همانطور که از نام آن پیداست، دوچرخه های هیبریدی سعی می کنند بهترین دوچرخه های جاده و کوهستان را با هم ترکیب کنند. آنها دارای دسته‌های تخت برای حالت عمودی و راحت (کمتر فشار به پشت نسبت به دوچرخه‌های جاده‌ای) و لاستیک‌هایی با عرض متوسط- (28-42 میلی‌متر) هستند که آج کمی دارند-به اندازه کافی صاف برای پیاده‌روی هستند، اما به اندازه کافی برای مسیرهای خاکی سخت چسبندگی دارند. هیبریدها معمولاً شامل نقاط نصب قفسه‌ها و گلگیرها هستند که آنها را به دوچرخه‌های شهری اصلی تبدیل می‌کند. آنها نه فوق العاده سریع و نه استثنایی ناهموار هستند، اما فوق العاده کاربردی هستند. بهترین برای: رفت و آمد، سواری های معمولی محله، مسیرهای دوچرخه سواری، دویدن.
4. Gravel Bikes (Adventure Bikes): The Explorers
دوچرخه‌های شنی سریع‌ترین-رشد بخش دوچرخه‌سواری هستند. در یک نگاه، آنها شبیه دوچرخه‌های جاده‌ای به نظر می‌رسند (میله‌های رها کردن، جابجایی‌های سبک جاده-)، اما نزدیک‌تر نگاه کنید. قاب برای پایداری طولانی‌تر است، لاستیک‌ها بسیار پهن‌تر (35{10}}50 میلی‌متر) و دستگیره‌ای هستند، و ترمزها دیسک‌های قدرتمندی هستند. آنها نقطه شیرینی را بین سرعت دوچرخه جاده و سختی دوچرخه کوهستان اشغال می کنند. یک دوچرخه شنی به شما امکان می دهد پیاده رو به سمت مسیر حرکت کنید و سپس بدون رد شدن از روی زمین به سوار شدن بر روی خاک ادامه دهید. آنها اغلب دارای هندسه آرام "استقامتی" هستند تا شما را برای 8+ ساعت در زین راحت نگه دارند. بهترین برای: بسته بندی دوچرخه (کمپینگ با دوچرخه)،-سواری در مسیرهای طولانی، رفت و آمد در آب و هوای بد.
5. دوچرخه های Cyclocross (CX): The Racers' Mudders
دوچرخه‌های Cyclocross (CX) که اغلب با دوچرخه‌های سنگریزه اشتباه می‌شوند، برای یک ورزش خاص ساخته شده‌اند: مسابقه بر فراز یک زمین کوتاه-پر از موانع و چمن و گل. آنها شبیه دوچرخه های جاده ای تهاجمی به نظر می رسند، اما دارای فضای بیشتری برای ریزش گل-و ترمزهای کنترلی یا دیسکی برای توقف قدرت در شیب هستند. در مقایسه با دوچرخه های سنگ ریزه، دوچرخه های CX دارای براکت پایینی بالاتر (برای رفع موانع) و هندلینگ سریع تر و تهاجمی تر هستند. آنها نسبت به دوچرخه های سنگریزه ای برای مسافت های طولانی پایداری کمتری دارند، اما برای مسابقه های انفجاری-یک ساعته که ممکن است مجبور باشید دوچرخه را از روی موانع بپرید، سریعتر هستند. بهترین برای: مسابقه دوچرخه سواری، تمرین سریع زمستانی، رفت و آمدهای گل آلود.
6. Touring Bikes: The Heavy Haulers
اگر قصد دارید با یک چادر، کیسه خواب و وسایل آشپزی در سراسر کشور یا قاره ای سوار شوید، به یک دوچرخه توریستی نیاز دارید. اینها نیمه{1}}کامیون های دنیای دوچرخه هستند. آنها تقریباً همیشه از فولاد ساخته می شوند-فلزی سنگین اما بادوام که برای جذب ارتعاش کمی خم می شود و در صورت شکستن در یک روستای دورافتاده می توان آن را جوش داد. دوچرخه‌های تور دارای میله‌های دراپ (برای تنوع موقعیت دست) و فاصله بین دو محور فوق‌العاده طولانی برای پایداری خط مستقیم هستند. ویژگی کلیدی قابلیت نصب قفسه های سنگین-در جلو و عقب است. چرخ‌ها پره‌های بیشتری دارند (36 استاندارد است) تا 50+ پوند دنده را بدون فرو ریختن حمل کنند. بهترین برای: دوچرخه‌گردی چند هفته‌ای، رفت‌وآمدهای سنگین، دوچرخه‌سواری در کشورهای در حال توسعه.
7. BMX Bikes: The Tricksters
دوچرخه های BMX (Bicycle Motocross) کوچک، محکم و ساده هستند. آنها که در اصل برای بچه هایی که در مسیرهای خاکی مسابقه می دهند طراحی شده بودند، به پادشاهان پارک های اسکیت و خیابان سواری تبدیل شدند. دوچرخه‌های BMX دارای چرخ‌های 20{5}اینچی کوچک، یک دنده (بدون دنده) و یک قاب سنگین و تقویت‌شده برای مقاومت در برابر ضربه‌های عظیم هستند. آنها دارای "میخ" بر روی محورها برای ریل های سنگ زنی و یک صندلی "محور" است که کوچک و دور از راه برای ترفندها. بر خلاف اکثر دوچرخه‌ها، ترمزهای BMX اغلب اختیاری هستند - بسیاری از دوچرخه‌سواران حرفه‌ای خیابانی اصلاً از ترمز استفاده نمی‌کنند. بهترین برای: پارک های اسکیت، شیرین کاری های خیابانی، پریدن از خاک، ترفندهای زمین های مسطح.
8. دوچرخه های دراز کشیده: The Recliners
دراز کشیده ها توپ های عجیب و غریب هستند. سوارکار به‌جای سوار شدن بر روی یک لوله بالا، روی یک صندلی مشبک یا فوم{1}}مثل صندلی می‌نشیند و پاهایش به سمت جلو تا پدال‌ها دراز می‌شوند. پشت سوارکار کاملاً تکیه داده شده است و سرش قائم است. این وضعیت دو مزیت بزرگ ارائه می دهد: فشار صفر بر روی دست ها / مچ ها / اندام تناسلی (بسیار برای بهبود آسیب) و کشش آیرودینامیکی فوق العاده کم. دراز کشیدن اغلب سریعتر از دوچرخه جاده برای همان تلاش است زیرا بدن شما سوراخ کوچکتری در باد ایجاد می کند. با این حال، آنها سنگین، گران هستند، بالا رفتن از تپه ها دشوار است (نمی توانید روی پدال ها بایستید)، و آنقدر پایین می نشینند که ممکن است برای رانندگان اتومبیل نامرئی باشید. بهترین برای: سوارکارانی که درد کمر/مچ دست دارند، رکوردهای سرعت در زمین صاف،-تورهای طولانی مدت.
مقوله های طاقچه (اشاره های افتخاری)
فراتر از "بیگ 8"، ما دوچرخه های تخصصی داریم:
· دوچرخه های چربی: لاستیک های عظیم 4 اینچی برای برف، شن و گل و لای.
· دوچرخه های برقی (E-دوچرخه): از نظر فنی یک کمک موتوری به هر یک از دسته های فوق اضافه شده است (E-MTB، E-جاده، E-Cargo).
· دوچرخه های تاشو: چرخ ها و اتصالات لولای کوچک (مانند برومپتون یا داهون) برای مسافران مترو و صاحبان قایق/RV.
· دوچرخه های مسیر (Fixies): بدون چرخ آزاد. اگر چرخ ها حرکت کنند، پدال ها حرکت می کنند. بدون ترمز در ولودروم ها استفاده می شود.
کدام کلاس برای شما مناسب است؟
برای انتخاب، تبلیغات بازاریابی را نادیده بگیرید و به سه سوال پاسخ دهید:
1. کجا سوار خواهید شد؟ (فقط سنگفرش؟ شن؟ برف؟)
2. تا کجا؟ (2 مایل تا محل کار؟ 100 مایل در روز شنبه؟)
3. آیا محموله حمل خواهید کرد؟ (کوله پشتی؟ مواد غذایی؟ چادر؟)
اگر گفتید "پیاده رو، 20 مایل، بدون بار"=جاده دوچرخه.
اگر گفتید "روسازی/سنگفرش، 5 مایل، بله خواربارفروشی"=ترکیبی.
اگر گفتید "مسیرهای جنگلی، 10 مایل، بدون محموله"=دوچرخه کوهستان (Hardtail).
اگر گفتید "روکش تا خاک، 60 مایل، وسایل کمپینگ"=سنگریزه یا تور.
در نهایت، "بهترین" دوچرخه ای است که شما را به دوچرخه سواری وادار می کند. چه در یک دوچرخه جاده کربنی به پیچ خم شده باشید و چه روی دوچرخه BMX چرخی بزنید، لذت دو چرخ جهانی است. حالا برو کلاستو پیدا کن
